La bellesa de les dones i el pes ideal de la síl·laba en esperanto

Aquest article investiga el paper de l’accent en diversos processos fonològics de l’esperanto. En concret, el desplaçament de l’accent, que de vegades apareix a la darrera síl·laba, la fusió de dues vocals en una, i el canvi del nucli sil·làbic per enfortiment de gradual i afebliment de vocal quan la seqüència no segueix les tendències fonològiques universals de construcció de síl·labes. Hi propòs que la regla número deu de la gramàtica de Zamenhof és la causa comuna dels tres fenòmens. L’anàlisi s’emmarca en la Teoria de l’Optimitat i s’aplica a la pronúncia real de l’esperanto segons parlants de diverses procedències lingüístiques.

LA BELECO DE LA VIRINOJ KAJ LA IDEALA PEZO DE SILABO EN ESPERANTO

Ĉi tiu artikolo esploras la rolon de akcento en diversaj fonologiaj procezoj de Esperanto, konkrete en la translokiĝo de akcento, kiu foje kuŝas sur la lasta silabo, la kunfandado de du vokaloj en unu, kaj la ŝanĝo de silabkerno per fortigado de duonvokalo kaj malfortigado de vokalo, kiam ilia sekvenco malobeas ĝeneralajn fonologiajn principojn pri silabkonstruado. Mi proponas, ke la deka regulo de la Zamenhofa gramatiko estas la komuna kialo de la tri fenomenoj. La esplorado estas farita kadre de Optimumeca Teorio kaj koncernas realan prononcadon de Esperanto fare de parolantoj el diversaj lingvodevenoj.

pona lukin meli en nimi lili pona pi toki Epelanto

lipu toki ni li lukin e wawa pi kalama nimi e ante pi kalama toki Epelanto. wawa pi kalama nimi li ante tan nimi lili sinpin tawa nimi lili monsi la mi pana sona e tan. kalama pi uta suli tu li wan la mi kama sona e ni. wawa kalama pi nimi lili li ante tan ni: kulupu pi kalama nimi li kute ala e nasin pi kalama toki. nasin toki pi jan Samenho li tan e kalama toki ni. nasin sona pi kalama toki pona (“opimalisi teowi”) li nasin mi. ni li pona tawa kama sona e ijo ni. mi lukin e kalama toki pi jan mute. jan mute ni li kama tan ma mute.